Ιστορίες ενός τραίνου ή τρένου ή τρελού

Στο πρώτο βαγόνι εκείνη, εγώ στο τελευταίο.
Σε αυτό ήλπιζα. Να την δω σε μια στάση για λίγο
όσο μένουν τα τρένα, να κατέβει ο κόσμος, να ανέβει άλλος.
Για λίγο εκεί που ότι και να πούμε δεν θα ακουστεί, μόνο το βλέμμα θα μείνει.
Ούτε δισταγμοί, ούτε εξηγήσεις, τίποτα.
Μέχρι να χωριστούμε πάλι αλλά από φυσικό τρόπο
να μην είμαστε εμείς η αιτία, ο αποχωρισμός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s