Η ιτιά και το αηδόνι

Ένα παραμύθι για μικρομέγαλους.

10

Μια φορά και ένα καιρό  ήταν ένας μοναχός ο οποίος λόγω της απόγνωσης του για τον κόσμο που τον είχε πληγώσει πήγε ένα ταξίδι στο δάσος. Ξεκίνησε το πρωί χωρίς να κοιτάξει το πότε θα γυρίσει, χωρίς να δει πίσω του. Από τη θέληση του να ξεχαστεί περπάτησε τόσο πολύ που (εμ)βάθυνε πολύ μέσα στο δάσος, τόσο που αποπροσανατολίστηκε, περπάτησε μέχρι το σημείο που τα ζώα και τα δέντρα μιλάνε.

Μια γλώσσα άγνωστη στον Μοναχό μέχρι εκείνη τη στιγμή φαινόταν να διακρίνεται μπρος στα μάτια του. Τα πουλιά μίλαγαν μεταξύ τους, οι λύκοι χόρευαν, τα δέντρα σιγοτραγουδούσαν και ελάφια έπαιζαν με πεταλούδες που είχαν στο πλευρό τους.

Έκπληκτος και λίγο σαστισμένος από το κόσμο που είχε εμφανιστεί μπροστά του άρχισε να ψάχνει ένα μέρος να κάτσει. Βρήκε μια σκιά κάτω από ένα δέντρο και ήσυχα ακούμπησε πάνω του. Ζαλισμένος όπως ήταν χωρίς να ξέρει αν όλα αυτά που υπήρχαν γύρω του ήταν παραισθήσεις  ή όντως αληθινά άρχισε να τσιμπάει με μανία τον εαυτό του θέλοντας έτσι να επαναφέρει τον εαυτό του σε μια κανονική κατάσταση συνείδησης που ότι ήξερε ήταν αληθινό, ότι δεν ήξερε ήταν ψεύτικο. Δεν πρόλαβε όμως να ασχοληθεί και πολύ με τον τσίμπημά του γιατί μια συζήτηση του τράβηξε την προσοχή.

Όχι μακριά από το δέντρο στο οποίο ήταν καθισμένος μια ιτιά με ένα αηδόνι μάλωναν. Από ότι μπορούσε να καταλάβει είχαν μια έντονη συζήτηση για το ποιος από τους 2 αντιπροσώπευε το καλύτερο είδος τραγουδιού για τον άνθρωπο. Η ιτιά ισχυριζόταν πως το θλιβερό της τραγούδι με τη βοήθεια του ανέμου έμπαινε στις καρδιές των ανθρώπων, τους έκανε παρέα όταν ήταν μόνοι, στεναχωρημένοι από κάτι. Τους θύμιζε παλιές γνωριμίες και λάθη του παρελθόντος, όταν είχαν δίπλα τους κάτι που έχασαν. Έτσι όπως όταν απλώνεται η σκιά από κάτω της τις ώρες του δειλινού. Το αηδόνι ισχυριζόταν πως το χαρούμενο τραγούδι του έμπαινε στη ψυχή των ανθρώπων, τους έκανε παρέα όταν ήταν μοναχικοί, χαρούμενοι από κάτι. Τους θύμιζε πόσο καλά έχουν περάσει στη ζωή τους και τι καλό είχαν κάνει σε συνανθρώπους τους, όταν βοηθούσαν και έστεκαν δίπλα τους σε κάθε ανάγκη. Το τραγούδι του έδινε ελπίδα για το μέλλον, για κάτι καλύτερο και πιο όμορφο όπως η ώρα που κελαηδάει και φαίνεται το πρώτο φως της ημέρας.

Ο Μοναχός θέλοντας να μάθει από αυτά τα έμβια όντα και παρακινούμενος από τις ερωτήσεις που είχε μέσα του τα πλησίασε και τα ρώτησε:

– Ποιος από εσάς τους δύο τρομάζει περισσότερο τους ανθρώπους. Εσύ Ιτιά που του θυμίζεις λάθη του παρελθόντος ή εσύ αηδόνι που τους κάνεις να ελπίζουν για κάτι;

Εγώ λέει η Ιτιά  με τη σκιά μου βάζω σε σκέψεις τους ανθρώπους. Έγειρε τα κλαδιά της προς τον Μοναχό, άφησε λίγο αέρα δροσερό προς το μέτωπο του και είπε:  Όποιος καθίσει από κάτω μου θα δροσιστεί, θα ξεφύγει για λίγο από την ζέστη του ήλιου και θα σκεφτεί. το παρελθόν του, θα κάνει βαθιές σκέψεις για ότι πέρασε. Ο ήχος μου με την βοήθεια του ανέμου θα τον φοβίσει, θα τον κάνει να σκεφτεί ότι δεν θα είναι εδώ για πάντα, ότι όλα τα πράγματα γύρω του θα αλλάξουν κάποια στιγμή αναγκαστικά, όπως και αυτός, θα αναλογιστεί όταν κάπου ξεχάστηκε, κάπου δεν έπραξε όπως έπρεπε και άφησε κοντινούς του ανθρώπους να στεναχωρηθούν. Θα συμβιβαστεί με τα λάθη του, ποιος είναι και αν κάνει αυτό που θέλει στο κόσμο αυτό.

Εγώ λέει το αηδόνι με τη φωνή μου βάζω σε σκέψεις τους ανθρώπους. Πήρε θέση μπροστά από τα πόδια του Μοναχού, άφησε ένα  ήχο σαν από νανουριτό και άρχισε να μιλάει. Όποιος ακούσει το τραγούδι μου στη στιγμή θα χαλαρώσει, με μια ανάσα θα ξεχαστεί  από τις καθημερινές έγνοιες του, Θα απολαύσει τη στιγμή που με ακούει και θα ονειρευτεί την πιο ωραία εικόνα που του έρχεται στο μυαλό όταν θέλει να νοιώσει χαρούμενος. Θα με βρει συνήθως εκεί, κοντά σε δέντρα που και μόνο στην όψη τους ο άνθρωπος χαλαρώνει, θα νοιώσει για λίγα λεπτά ότι είναι παιδί και η ελπίδα που είχε τότε θα ξαναγεννηθεί μέσα του.

Ο Μοναχός απογοητευμένος που δεν είχε πάρει ξεκάθαρη απάντηση από τα 2 έμβια όντα έκανε ξανά την ίδια ερώτηση. Αυτή τη φορά όμως από τη αγωνία του να πάρει μια ξεκάθαρη απάντηση ρώτησε σε πιο έντονο τόνο, με ένα πιο απότομο ύφος.

Τα 2 έμβια όντα δεν έδωσαν απάντηση, έμειναν βουβά λες και κάτι τους είχε ενοχλήσει στη συμπεριφορά του Μοναχού, λες και  δεν καταλάβαιναν γιατί έκανε ξανά και ξανά την ίδια ερώτηση. Στη θέση τους μία χελώνα, που δεν την είχε  προσέξει κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή, δίπλα στο Μοναχό, με αργό και ήρεμο τόνο απάντησε:

Ακούω τη συζήτηση με προσοχή φίλε μου. Άκουσα από την αρχή τη συζήτηση και αυτό που έχω να σου πω είναι ότι θα έπρεπε να είσαι περισσότερο ευγνώμων για τις απαντήσεις που πήρες. Επειδή δεν πείρες την απάντηση με τον τρόπο που περίμενες δεν σημαίνει ότι δεν σου απάντησαν! Σου απάντησαν με το παραπάνω κιόλας.

Δες ανάμεσα στους ανθρώπους. Συμβαίνει κάθε μέρα. Κάποιοι σε κάνουν να σκέφτεσαι το παρελθόν, να το φέρνεις ξανά στη θύμηση σου και άσχετα πόσα άσχημα ή όμορφα πράγματα έχεις κάνει να λες από πού έχεις έρθει, που σε έχουν βοηθήσει όλα αυτά που έχεις βιώσει και ποιός είσαι αυτή τη στιγμή. Άλλοι σε κάνουν να σκέφτεσαι το μέλλον, να το ονειρεύεσαι  και να το λαχταράς. Ασχέτως τι θα συμβεί να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, πως όλα θα πάνε καλά και θα είσαι χαρούμενος ξέροντας ότι κάνεις αυτό που θες κάθε στιγμή.

Έτσι και η ιτιά με το αηδόνι.. Δεν έχουν ως σκοπό να τρομάξουν τους ανθρώπους αλλά να  τους κάνουν να σκεφτούν για λίγο έξω από τα όρια της λογικής, με το συναίσθημα χωρίς να βλέπουν το πρέπει και το μη αλλά με το τι θέλουν να είναι στη ζωή τους, τι θέλουν να αλλάξουν και πως θα προχωρήσουν. Ο φόβος και ο τρόμος που νοιάζει εσένα υπάρχει στους ανθρώπους επειδή δεν κάνουν πολλές φορές αυτό που θέλουν, δεν κοιτάνε τον εαυτό τους έξω από τα όρια του συνηθισμένου, παραμένουν στη φυλακή που έχουν φτιάξει οι ίδιοι για τους εαυτούς τους.

Ο Μοναχός έγνεψε καταφατικά στη χελώνα με ένα χαμόγελο κατανόησης, είχε καταλάβει, είχε πάρει τελικά την απάντηση που έψαχνε απλά όχι με τον τρόπο που είχε συνηθίσει . Έκανε στροφή το βλέμμα του προς τα εκεί που ήταν το σπίτι του, αποχαιρέτησε ένα ένα τα ζώα που του είχαν κάνει συντροφιά σε αυτή τη βόλτα του και χαρούμενος πήρε το δρόμο της επιστροφής. Είχε πολλά συγγνώμη να πει που τα είχε ξεχάσει, πολλές ιδέες για το μέλλον.

Advertisements

2 thoughts on “Η ιτιά και το αηδόνι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s