Μεταίχμιο-ψάχνοντας νοήματα

»Μόνο όταν έχουμε χάσει τα πάντα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε» λέει ο Brad Pitt στο παρακάτω απόσπασμα της γνωστής ταινίας fight club.

 

Mε τέτοιο τρόπο πίεσης που το δείχνει ο Bradd περισσότερες πιθανότητες έχει να κυριαρχήσει η γνώμη του, να υπάρχει αντίδραση με εκδήλωση θυμού  ή συμβιβασμού (στην ταινία μένει αναγκαστικά στο σπίτι του Μπραντ) από αυτόν που έχει απέναντί του ( Norton) παρά ελευθερία.
E! Έχε υπομονή και θα βρεις το σωστό τρόπο

Δεν  κάνουμε ότι θέλουμε αφού έχουμε χάσει τα πάντα. Το να λέμε έτσι μέσα μας προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας και να δρούμε ανάλογα είναι απλά μια παρηγοριά για να αποφεύγουμε τη μνήμη στιγμών που μας άρεσαν, μας πλήγωσαν. Είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι στην συνείδηση μας για να αποφύγουμε  ότι  έχει σχέση με συναισθηματικό φόρτο στη μνήμη μας.

Όταν χάσουμε κάτι ή αρκετά ( όταν χάσουμε τα πάντα θα είμαστε και ιατρικά νεκροί)  από αυτά που είχαμε ως δεδομένα περνάμε ένα διάστημα στο κενό χωρίς να ξέρουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Ο καιρός του κενού (χαμένος στο διάστημα) αλλάζει ανάλογα την ευαισθησία  και το πως διαχειρίζεται την μνήμη του το υποκείμενο. Έπειτα κοιτάμε πια βήματα να ακολουθήσουμε ( ευθεία, άλμα εκεί, πισωγύρισμα ενός ποδιού χμμμ), ποιους και τι στόχους ( όχι σκοπούς αυτό είναι άλλο!) να αναθεωρήσουμε ή να προσεγγίσουμε , ποιόν να ακούσουμε και ποιος να μας ακούσει.
Αναρωτιόμαστε τι μεγάλο μπαμ έγινε αλλά έχουμε και ένα φρένο στην εκδήλωση της αντίδρασης μας. Αυτό το φρένο (εκδίκηση στην προκειμένη περίπτωση) λέγεται προσωπική ηθική.

Η ηθική είναι ένα συνονθύλευμα αξιών, μια μετουσίωση εμπειριών που μας λέει μέχρι που να πάμε.Μέχρι που να τραβήξουμε το σχοινί στα λαϊκά. Επειδή λοιπόν καλώς η κακώς δεν στηριζόμαστε στο ένστικτο μας  προσπαθούμε να αναπληρώνουμε ότι χάσαμε (την μέχρι τότε συνήθεια). Επειδή όμως πρέπει να είναι κάτι καθαρό με αγνές προθέσεις και ατομικιστικό ( αν στηριχτείς στους άλλους τι σόι ελεύθερος είσαι;) όπως ήταν κατά τη γνώμη μας και το προηγούμενο βρίσκουμε απάγκιο στη δημιουργία.

Σε μια δημιουργία γλυκιά αλλά να χτυπάει εκεί που πρέπει, όμορφη αλλά μέχρι εκεί που δείχνει το πραγματικό.
Η δημιουργία μας κρατάει σταθερούς όταν βρισκόμαστε σε ένα διάστημα αδράνειας από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Ο ανώτερος εαυτός μας έχει το πάνω χέρι και το εγώ (προβολή του εαυτού μας,προσωπική διευκόλυνση) καταλαγιάζει, γίνεται ήμερο ζώο. Προσπαθούμε να φτάσουμε την αυτοκάθαρση και στο τελικό σκοπό μας μπαίνει περισσότερο ο ρόλος του θείου.

Μερικοί συνεχίζουν την δημιουργία μέχρι το τέλος της ζωής τους άλλοι σταματάνε όταν τελειώσει ο καιρός του κενού και βρουν κάτι από όλα αυτά που έψαχναν. Τα άτομα που ως το τέλος γράφουν, ζωγραφίζουν κ.α εκφραζόμενα ίσως απλά δεν ξαναέβαλαν το εγώ (τους) σε πρώτο ρόλο

Υ.Γ Έχε υπομονή και θα βρεις το σωστό τρόπο. Ο καθένας βρίσκει το σωστό τρόπο του να λέει πράγματα χωρίς να παρεμβαίνει στον άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s