Αφηρημένο, επικοινωνία και αυτισμός

Όταν γελάς με το πνεύμα, το πνεύμα σου αποκαλύπτεται γυμνό.
Όταν παίζεις με το πνεύμα, το πνεύμα σου εκδηλώνεται αυτούσιο.
Όταν προχωράς γύρω-γύρω από το πνεύμα, το πνεύμα εμφανίζεται μπροστά σου ακούσιο.
Όταν κοιτάς χωρίς υπομονή το πνεύμα σου δίνει χαστούκια.
Όταν το πατάς χωρίς έλεος εξαφανίζεται ( για όσο χρειάζεται).
Όταν χορεύεις με το πνεύμα γεμίζεις(δημιουργία).

Το ότι δεν καταλαβαίνει κάποιος -δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι ίδιοι- αυτά που λέμε δεν είναι επειδή κάποιος λέει/με χαζομάρες, ούτε επειδή δεν χρησιμοποιεί/ούμε καλό λεξιλόγιο συντακτικά ή εκφραστικά.Ο λόγος του να μην αντιλαμβανόμαστε κάποιον είναι επειδή δεν βρισκόμαστε εκείνη τη δεδομένη στιγμή στο ίδιο μήκος κύματος με τον πομπό του μηνύματος που δεχόμαστε. Χαζομάρα σε ένα μήνυμα, σε μία πρόταση δεν υπάρχει, πόσο μάλλον όταν απευθύνεται και εξωτερικεύεται σε ένα δέκτη, όταν χρίζει η εξωτερίκευση του στο γύρω περιβάλλον. Απλά μέσα στη διαφορετικότητα που υπάρχει στο κόσμο μας υπάρχουν και πολλά μήκη κύματος. Δεν είναι πιο υψηλά ή πιο χαμηλά κάποια μήκη κύματος, μόνο διαφορετικά.

Παράδειγμα.

thumbnail

Έναν άνθρωπο με αυτισμό (διαγνωσμένο) τον αντιλαμβανόμαστε ως κάποιο άτομο που έχει γνωστικές δυσκολίες (επεξεργασία κάποιων πληροφοριών, μερικές φορές πληροφορίες που τις θεωρούμε δεδομένες κινήσεις) όπως και δυσκολία προσαρμογής στο κοινωνικό περιβάλλον. Λέει ασυναρτησίες λέμε συχνά, δεν επικοινωνεί, μόνο ένα συγκεκριμένο αντικείμενο τον απασχολεί ( πχ ένα αυτιστικό παιδί το παιχνίδι lineage στον υπολογιστή).
Ο αυτιστικός δουλεύει τις περισσότερες φορές σε διαφορετικό μήκος κύματος από ότι εμείς. Όχι σε υψηλότερο ή χαμηλότερο, διαβαθμίσεις δεν υπάρχουν όσον αφορά το μήκος κύματος του καθενός, απλά σε διαφορετικό. Με σωστό τρόπο, σωστή διαχείριση εργαλείων, προσαρμογή στο πως επικοινωνει -στο κόσμο του- μπορούμε να έχουμε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Να κατανοήσουμε τι θέλει, τι μας ζητά, γιατί αντιδρά έτσι, ο τρόπος του τι δηλώνει και να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του.

Θυμάστε στο rain man πως έκανε ο dustin hoffman όταν δεν έβλεπε, δεν ήταν μπροστά από την τηλεόραση όταν άρχιζε το αγαπημένο του πρόγραμμα (τηλεοπτική σειρά ήταν νομίζω); Έβαζε τις φωνές, έτρεχε πάνω κάτω κ.ο.κ Ο λόγος που αντιδρούσε έτσι δεν ήταν επειδή τον έπιασε κρίση, δεν ήταν επειδή είχε παθητικές σπασμωδικές κινήσεις ανά στιγμές αλλά ήθελε να επιβάλει τους δικούς του κανόνες, αυτό που είχε συνηθίσει, ξέρει ως επιβολή στον άλλο, ως κανόνα συμπεριφοράς. Αυτό το τρόπο ήξερε για να γίνεται το δικό του. Σαν εμάς απλά εμείς έχουμε μικρότερη εξωτερική εκδήλωση του θέλω μας.

Το αυτιστικό παιδί που έχει μανία με τα γκορμίτι στην αρχή μόνο μέσω αυτών θα μάθει κοινωνικούς κανόνες. Αν του έχεις τρεις γκορμίτι και του πεις να παίξετε με αυτούς τους τρεις χαρακτήρες μαζί, θα διαλέξει τον πιο δυνατό, τσαμπουκαλή γιατί ξέρει ότι αυτός κανονίζει τη ροή, βάζει τους κανόνες. Εάν όμως του πάρεις πρώτος τον τσαμπουκαλή χαρακτήρα και του πεις να διαλέξει μεταξύ των δύο που έμειναν θα καταλάβει ότι δεν είναι μόνο έτσι όπως ήξερε οι κανόνες.  Υπάρχει και άλλος τρόπος να πεις τα θέλω σου. Σιγά- σιγά θα αντιληφθεί πως κινούνται τα πράγματα, πως είναι κοινωνικά αποδεκτά και θα προσαρμοστεί σε αυτό το μοντέλο. Στη συνέχεια θα μάθει και τα υπόλοιπα μέσω πιο σύνθετων και άγνωστων προς αυτόν εργαλείων. Καλώς ή κακώς το κοινώς αποδεκτό μετράει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s