Μονοπάτια έμπνευσης

St-Peter-in-Penitence-c_-1605-large

– Όταν κοιτάς αυτό το πίνακα είναι λες και ακούς ψυθιριστά τους ψαλμούς τους ίδιους.- Καζαντζάκης

Όταν ένα ερέθισμα σου προκαλεί τέτοιου είδους συγκίνηση που να δεις πέρα από αυτό που σου παρουσιάζει,περάσει από τις 5 αισθήσεις σου και γρατζουνίσει το συναίσθημα σου τότε κάτι κερδίζεις, μπαίνεις μέσα στο έργο. Περνάς μέσα από την επιφάνεια, μέσα από την εικόνα και αρχίζεις να αισθάνεσαι. Λες και πιάνεις το συναίσθημα ή ένα κομμάτι του συναισθήματος που είχε ο δημιουργός εκείνη την ώρα που καλούπωνε την έμπνευσή του. Το πάθος του δημιουργού, την έμπνευση που τον έπνιγε για υλοποίηση. Κάπως έτσι σε όλες τις τέχνες και τις ανακαλύψεις  αν το θελήσεις γίνεσαι μέρος του πίνακα, μέρος του συγγράμματος, του κτίσματος και αισθάνεσαι σαν συμπρωταγωνιστής, σαν στενός φίλος του δημιουργού και του δημιουργήματος.

Το συλλογικό ασυνείδητο υπάρχει. Είτε το πιστεύουμε είτε όχι υπάρχει. Πόσες φορές μας έχει τύχει να σκεφτόμαστε κάτι που σκέφτεται και ο διπλανός μας χωρίς να πηγαίνουμε προς τον ίδιο στόχο ή να έχουμε κάτι κοινό στο μυαλό, πόσες φορές κάνουμε τις ίδιες κινήσεις (ασυναίσθητα πολλές φορές μάλιστα) με άλλους χωρίς να έχει προσυμφωνηθεί, πόσες φορές νοιώθουμε το ίδιο για κάτι μελλούμενο που γίνεται χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι είναι. Η συλλογική συνείδηση πηγάζει από τις ανθρώπινες επιθυμίες και ανάγκες που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν καθ όλη τη διάρκεια της ιστορίας και του οψόμεθα.
Οι σκέψεις είναι γύρω μας, κυμαίνονται ανάμεσα μας. Βρίσκονται στην ατμόσφαιρα ενώ περπατάμε,  στο δωμάτιο ενώ μένουμε μόνοι και ψάχνουμε λύσεις. Τις διαπερνάμε και ανάλογα το πόσο μακρινή ή άμεση σκέψη ψάχνουμε, θέλουμε  πιάνουμε και την ανάλογη ιδέα, σε σχέση πάντα με τις συνθήκες και τη διάθεση που υπάρχει μέσα και γύρω μας.

Μεγάλοι επιστήμονες και φιλόσοφοι αναρωτιόντουσαν από που πηγάζουν οι υποθέσεις.
Τι και ποιο  είναι αυτό το εναρκτήριο λάκτισμα  που τους δίνει τροφή για σκέψη και πολλές φορές τους πάει προς τη σωστή κατεύθυνση.Πως τους ερχόταν η ιδέα για το ποια είναι η λύση σε κάποιο πρόβλημα και πως μπορεί να υπάρξει σε ύλη κάποιος προβληματισμός. Αυτό που είχαν κάνει είναι ότι είχαν ακουμπήσει και δει εκείνο το κομμάτι του συλλογικού ασυνειδήτου το οποίο με τη σειρά του τους είχε ανοίξει ένα δρόμο, είχαν περπατήσει νοητικά προς αυτή τη κατεύθυνση του διαδρόμου που θα τους αποκάλυπτε αυτό που είδαν στο τέλος, κάτι δημιουργικό και καινούριο.
Παρεμφερείς ιδέες  και λίγο έξω από το στόχο βέβαια υπήρξαν, ειδικά στην αρχή επειδή δεν ήξεραν την ακριβή διαδρομή , δεν πήγαν από το δρόμο που ήθελαν και βρήκαν και άλλες ιδέες, άλλες φορές πιο κοντά σε αυτό που έψαχναν άλλες φορές πιο μακριά από αυτό που έψαχναν. Όταν έπιαναν την ειλικρινά ηθελημένη ιδέα όμως, βάδιζαν το σωστό μονοπάτι και έφταναν εκεί που ήθελαν, στο τέλος του διαδρόμου. Από εκείνο το σημείο  τα υπόλοιπα τους έρχονταν χωρίς κόπο, ασυνείδητα και με ταχύτητα που δεν την καταλάβαιναν ούτε οι ίδιοι.Έφταναν στη ολοκληρωμένη λύση που ήθελαν, στην διαπιστευμένη με επιχειρήματα λύση που  έψαχναν από την αρχή.

Κάθε άνθρωπος ότι ψάχνει βρίσκει (σοφός ο λαός!). Όταν ψάχνεις κάτι, πας για εξερεύνηση, ανακάλυψη σε ένα δρόμο που δεν έχει σχηματιστεί, έχει εμπόδια και κακοτράχαλους δρόμους εσύ πρέπει να τον κάνεις προσβάσιμο. Ανάλογα τι έχεις και τι θες από εφόδια καθαρίζεις το δρόμο, κόβεις και πετάς ότι δεν χρειάζεται, τον κάνεις φωτεινό και ομαλό για τους υπόλοιπους που θα ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι με σένα, θα ψάξουν κάτι παρεμφερές με σένα, που θέλουν να δουν που πήγες και πως για να πάνε ακόμα πιο μακριά.

Στον αιώνα μας  έχουν ανοίξει πολλοί δρόμοι τους οποίους τους βλέπεις ξεκάθαρα πια στο χάρτη. Δρόμοι που βοήθησαν την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα, δρόμοι που ποια είναι σαφείς σε όλους μας. Αν προσέξεις όμως αυτό το χάρτη,τον δεις από κοντά κάτι λείπει, κάποιοι δρόμοι είναι μπερδεμένοι ή κλειστοί λόγω του καιρού, κάποια μονοπάτια δεν έχουν ανοιχτεί ακόμα. Ο λόγος που εμφανίζεται κάτι τέτοιο στο χάρτη είναι επειδή οι καταστάσεις εκείνης της περιόδου που φτιάχτηκε  δεν επέτρεπαν να αποσαφηνισθεί ο δρόμος, ήταν κάτι που δεν είχε σχέση με το καιρό του, με τον ίδιο τον δημιουργό του.  Αυτός είναι ο λόγος που από εδώ και πέρα πρέπει να ανοίξουν δρόμοι που έχουν κλείσει από χρόνια, να ξαναφανούν πράγματα που ξεχάστηκαν, πρέπει να ανοιχτούν στενάκια στους είδη γνωστούς δρόμους για πιο ευρεία γνώση των ήδη γνωστών. πρέπει να ανοίξουν μονοπάτια  από αυτά τα λίγα που έχουν μείνει τα πιο δύσκολα, που ξεκινούν από την αρχή, την πρώτη ιδέα και φτάνουν μετά από εμάς. Πρέπει να βρεθούν σημάδια του συλλογικού ασυνειδήτου που ξεπερνούν αν γίνεται και τους ίδιους τους νόμους του σύμπαντος. Έτσι μόνο θα υπάρξουν  καινούρια μονοπάτια.

Με το να σκέφτομαι κάτι και να θέλω να δω μόνος με τη βοήθεια μόνο του εαυτού μου το οτιδήποτε ανοίγω καινούρια μονοπάτια. Πείθω τον εαυτό μου ότι μπορεί να φτάσει κάπου και έτσι φτάνει. Με αυτό το τρόπο κάποιος που έχει ένα δυσνόητο πρόβλημα το λύνει, κάποιος που πονάει του περνάει ο πόνος και τον ξεπερνάει, κάποιος που νομίζει ότι χάθηκε και είναι μόνος βρίσκει το δρόμο να είναι εκεί που θέλει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s