Και γιατί Πάολο παρακαλώ;

Κοέλο. Τον γνώρισα όταν μικρός, στις πρώτες εξερευνήσεις της βιβλιοθήκης του σπιτιού μου  έψαχνα κάτι καλό να διαβάσω. Δεν ήξερα τι έψαχνα, τι είδος, μιας και όλα τα βιβλία εκτός από λίγα εφηβικά ήταν των γονιών μου. Είδα ονόματα που φανταζόμουν σε λίγα χρόνια να τα διαβάζω, να μου εμφανίζουν καινούριους κόσμους, απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν είχα ακόμα. Τα βιβλία ήταν όλα κολλητά μεταξύ τους, ήταν πολλά και προσπαθούσα να βρω με κάποια σχεδόν δυσκολία το βιβλίο που δεν θα το παράταγα από τις πρώτες 10 σελίδες. Είχα την ιδέα, δεν ξέρω από που, ότι το να αφήνεις ένα βιβλίο χωρίς να το έχεις τελειώσει είναι κάτι σαν έγκλημα για τον εαυτό σου.
Στο τρίτο ράφι, πάνω από΄το γραφείο που διάβαζα κάθε απόγευμα για το σχολείο βρήκα το τίτλο που μου ταίριαζε. Ο Αλχημιστής.  Ωραία είπα κάτι σαν τον άρχοντα των δαχτυλιδιών για μεγάλους. Το εξώφυλλο σε προϊδέαζε για κάτι τέτοιο.
Το πήρα, έκατσα φαρδύς,πλατύς στο κρεβάτι μου και άρχισα να διαβάζω κάτι που ενώ θα μου άρεσε λόγω της μαγικής περιπέτειας που θα είχε σαν τις επικές ιστορίες, θα είχε και ηθικό χαρακτήρα. Κάτι που ήθελα να μάθω.

Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου μέσα στα βιβλία. Στο κόσμο της φιλοσοφίας και της ευγνωμοσύνης που είμαι άνθρωπος, της αναζήτησης και της ανίχνευσης του εγώ. Η συνέχεια Κατσανέντα, περαιτέρω καθημερινή συμβουλή, Έσσε καλύτερη προσωπική διορατικότητα, κ.ο.κ.

Όπως καταλαβαίνεται υπάρχει λόγος που αντιδρώ όταν ακούω ότι ο Πάολο Κοέλο δεν αξίζει τίποτα, είναι τσαρλατάνος, και το ακούω συχνά. Ειδικά από ανθρώπους που με βιβλία του πάολο ξεκίνησαν να το ψάχνουν, και όχι ένα αλλά πάνω από 2,3 βιβλία του, ασχέτως την πορεία τους.
Δεν λέει πολλά, τα βιβλία του έχουν σε κάθε σελίδα τους 3 παραγράφους το πολύ, πάντα δείχνει πολλά και δεν λέει τίποτα, μιλάει πάντα για τα ίδια και δεν  τα αποδεικνύει κιόλας, το ίδιο περιβάλλον φυσικό και πνευματικό πλανιέται αλλά μέχρι εκεί. Λέει πολλά χωρίς να φτάνει πουθενά.
ψάχνουν όλοι με δεδομένα αυτός είναι ο λόγος που όλοι είναι αρνητικοί προς τον Πάολο. θέλουν τα πάντα μασημένα και έτοιμα. τίποτα για επεξεργασία.

Ο καθένας μας δίνει ότι μπορεί. Το τι θα πάρουμε και το πόσο θα το προχωρήσουμε είναι δικό μας θέμα, αλλά ποτέ δεν πρέπει να δεχομαστε το οτιδήποτε σαν δεδομένο. Το δεδομένο μας σταματάει, μας δίνει την ψευδαίσθηση της πρώτης θέσης στη πυραμίδα της διαύγειας, παραπάνω τίποτα, από κάτω όλοι που δεν το φθάνουν πουθενά.
Η λογική ανάλυση δεν είναι για όλα τα πράγματα. Δεν είναι ούτε για όλα τα φαινόμενα γύρω μας και ούτε για όλες τις σκέψεις μέσα μας. Δεν μπορεί να δει αυτά που το συναίσθημα, η παρόρμηση βλέπει.
Ο πίνακας έχει λίγα χρώματα, ο πίνακας είναι φωτεινός.
Βλέπεται χωρίς την ανάλυση δεν βλέπω ξεχωριστά, σε κομμάτια τον πίνακα και από τι αποτελείται αλλά ως ένα όλο.

Πολλές φορές βλέπουμε το αποτέλεσμα τι πήραμε και δεν βλέπουμε ποια διαδικασία ακολουθήθηκε. Εμπειρία, εκτίμηση,επεξεργασία,δράση,ηρεμία. Χωρίς εκτίμηση αυτό που σου μένει είναι να ρωτάς τον εαυτό σου τι μου έδωσε αυτό που έκανα, αν έμαθα κάτι που να στηρίζεται, να έχει πηγή σε αυτά που ήδη ξέρω και μου είναι γνωστά.

Ο πάολο έκανε γνωστή τη θεωρία της ενέργειας και του πως λειτουργεί η ροή με τρόπο που μέχρι τότε, τουλάχιστον στην Ελλάδα δεν ήταν γνωστός. Το είπε με τέτοιο τρόπο, κοντά στο τρόπο σκέψης του δυτικού ανθρώπου που εγινέ αποδεκτό ως -μπορεί να υπάρχει, είναι δυνατόν να υπάρχει-. Έπειτα έγιναν αποδεκτοί και άλλοι. Ο Καστανέντα και ο Έσσε ακολούθησαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s