Η Θέα από το παράθυρο

windowΚυριακή απόγευμα. Η χειρότερη ώρα της εβδομάδας για πολλούς, η χειρότερη ώρα για μένα. Μόλις είχα τελειώσει τις υποχρεώσεις μου για την καινούρια εβδομάδα που ερχόταν. Έκλεισα το τετράδιο με τις ασκήσεις και πήρα μια βαθιά ανάσα, από αυτές που έχεις όταν φύγει από πάνω σου ένα βάρος, ασχέτως αν θα ξανάρθει ποτέ. Κοίταξα έξω από το παράθυρο, είχα καταλάβει λόγω του μειωμένου φωτός που έπεφτε πάνω στις σελίδες, ότι ο ήλιος έφτανε στη δύση του, αλλά είχα μια ελπίδα ότι δεν είχε περάσει τόσο πολύ η ώρα. Είχα ξεκινήσει μεσημέρι, πρωί για μένα, τώρα αργά απόγευμα.
Χαμηλό και πυκνό γαλάζιο υπήρχε στον ουρανό, σύννεφα σε σχήματα που τον έκαναν να έχει ενδιαφέρον για εμένα και ο αέρας, ο αέρας  Αίολος της Μυθολογίας. Κούναγε τη τέντα έξω από το παράθυρο, με δύναμη,εκεί που κοίταζα τον ουρανό, στο συγκεκριμένο σημείο, δυνατά, φαίρνοντάς μου εικόνες, μνήμες χωρίς την γνωστή λήθη, πίνακες που ζωγραφίζονταν πάνω από τα μάτια μου, άγνωστη η λήθη του χρόνου.
Δεν ξέρω αν έγινε επειδή ήθελα να νιώσω περισσότερο τη στιγμή ή επειδή ήθελα να ξεφύγω από αυτήν αλλά σίγουρα δίψαγα να την απολαύσω. Αυτός είναι και ο λόγος που σχεδόν ασυνείδητα άνοιξα το ράδιο και έκατσα αναπαυτικά στην καρέκλα μου, στην ίδια που καθόμουν και πριν, σε αυτή που πριν με κράταγε συγκεντρωμένο μόνο που τώρα ήταν αναπαυτική, με βοηθούσε να χαλαρώσω. Το  τσιγάρο μου με λεπτές ενέργειες  το έφτιαχνα τώρα,αρκετός καπνός, χαλαρό σφύξιμο στο χαρτί και τζούρες, τζούρες  λες και κάπνιζα ναργυλε, ναργυλέ από καφενείο στα παράλια.
Η νοσταλγία έκανε τη βόλτα της από μπροστά μου, ο φόβος της νωχέλειας για το μέλλον με τσίμπαγε στην άκρη των χειλιών μου, αλλά εγώ ακίνητος και ευχάριστα μουδιασμένος, έβλεπα το τοπίο. Τα σύννεφα είχαν φύγει, άλλα είχαν πάρει τη θέση τους, διαφορετικά, πιο μικρά σε διάφορες αποχρώσεις της μελαγχολίας που ένοιωθα εκείνη τη στιγμή, σε σχήματα που καθορίζουν άλλους κόσμους, φανταστικούς, αποθυμιά καθώς νυχτώνει. Το γαλάζιο στον ουρανό είχε γίνει τώρα σκούρο μπλέ, το μπλέ πριν το μαύρο του πυθμένα. Ξεχάστηκα τότε εκεί, ονειρεύτηκα αγαπημένους ανθρώπους μακρινούς, στιγμές  καθημερινών ανθρώπων άγνωστων σε μένα, σκηνές από έξω, ξύπνησα. Το τραγούδι που έπαιζε εκείνη τη στιγμή στο ράδιο με έκανε να ανασηκωθώ. Με έκανε να προσπαθήσω να αποτυπώσω μέσα μου καθώς το κοίταζα, την ένταση μιας καθημερινής στιγμής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s