Φυλακή τέχνης των Δαιμόνων

Πραγματικά δεν πιστεύω ότι κάτι πρέπει να είναι ολοκληρωμένο για να κάνει αίσθηση. Μπορεί να είναι οι μισές λέξεις, λέξεις μπερδεμένες, μπορεί να είναι ακόμα σαν τους ζωγράφους, να μην είναι αυτό που ακριβώς θες. Αρκεί να προκαλεί μια αφνιδιαστική και παράλληλη αίσθηση. Έτσι κάπως τα περισσότερα δημιουργήματα απέκτησαν την ιδιότητα εναύσματος για κάτι καλύτερο.
Το κείμενο που ακολουθεί το είχα αφήσει, στα πρόχειρα, μήπως το συνεχίσω, το ολοκληρώσω κάποτε με μια καλή τελεία. Το βρήκα σήμερα στα πρόχειρα, να τελειώνει με κόμμα, ενδιαφέρον είπα,  ας μείνει έτσι.
Το τι και το γιατί υπάρχει (για εμένα), ποιος ο λόγος για συνέχεια σε μερικά πράγματα;

Βλέπω τη παρουσία της. Την βλέπω εκεί να κάθεται στο δωμάτιο.
Σε άλλο καιρό, σε άλλη εποχή. Με ένα πυρσό προσπαθώ να φωτίσω το πρόσωπό της. Μάταιο, το μόνο που καταφέρνω να δω είναι η αντανάκλαση μου. Είναι αλυσοδεμένη και παρόλα αυτά αλαζονική μπροστά μου. Θέλει να μπει μέσα μου, θέλει να φύγει έξω στον αιθέρα. Δεν την αφήνω, φοβάμαι. Δεν θέλω σύμπνοια,

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s