Διάλογος με τον Εύηχο

Henri Matisse - Interior with a Violin

Σκηνή πρώτη

Ο Εύηχος ήθελε να ξεχάσει. Ανεβοκατέβαινε στο δωμάτιο χωρίς λόγο, απλά περπατούσε. Τα αντικείμενα γύρω του, στο χώρο για αυτόν δεν ήταν εκεί., μόνο ότι υπήρχε μέσα στο μυαλό του. Είχε τραβηχτεί σε άλλη εποχή, χωρίς να νοιάζεται καν για το πρωινό του, συνηθισμένο ρόφημα. Κοιτάζοντας κάτω, έκανε άτακτα βήματα, συνέχιζε, με το βάρος που είχε φέρει στο νου του. Είχε κατέβει στην πλάτη του, ανάμεσα στους ώμους και τον βάραινε, τον πλάκωνε σαν μαρμαρένια πλάκα.
Όταν έφτασε τυχαία κοντά στο παράθυρο ασυνείδητα ξύπνησε, σήκωσε το κεφάλι του, σχεδόν ενστικτωδώς, να δει.
Άντεξε το βάρος. Είχε ξυπνήσει μες τη φύση. Μόνο ήχοι χωρίς ανθρώπου ίχνη ακούγονταν εκείνη τη στιγμή. Μια σιγανή βουή ρυθμισμένη και πιεσμένη τότε, βγήκε με ταχύτητα από το στομάχι του. Αναστέναξε και με βήματα από άνθρωπο με κουράγιο δημιουργημένα, βγήκε στο μπαλκόνι.
Οι ήχοι τον αγκάλιασαν σφιχτά, τον αγκάλιασαν με τις νότες της γαλήνης και της ροής του ανέμου, η θέαση των δέντρων χάιδεψε τα μάτια του και το πράσινο μαζί με τη κίνηση των κλαδιών  τον χαλάρωσε, η μυρωδιά του χώματος τον επικέντρωσε εκεί, αίσθηση από Γη.
Μέσα σε αυτό το χώρο, μέσα στην κατά τ’ άλλα σιωπή. Το μόνο που χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή, ήταν να κάτσει εκεί, πλημμυρισμένος από την έκσταση των αισθήσεων, κοντά σε παιδικό όνειρο.
Το βλέμμα αγνάντεψε μακριά τον ορίζοντα, ο ουρανός μέχρι εκεί όπου φτάνει η ματιά του. Ο αέρας, ο λυρικός, του έφερε στο μυαλό αυτό που ζεί να το απολαύσει. Έφτιαξε ένα τσιγάρο, σαν το καλύτερο τσιγάρο που είχε φτιάξει ποτέ, έκανε ένα είδος ιεροτελεστίας.
Το άναψε και μετά για λίγο ή για πολύ έζησε εκεί.

Σκηνή δεύτερη

Ο Πικάσο έλεγε ότι η ζωγραφική δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα. Ο Νταλί με τη σειρά του έλεγε πως δεν χρειάζεται να ανησυχείς για την τελειότητα, αυτή δεν υπάρχει. Ο Μιρό απλούστευε συνέχεια τα σχέδια του, τους πίνακες και του έπαιρνε όλο και περισσότερο χρόνο επιμονής, υπομονής για να τελειώσει ένα έργο.
Την απλότητα τελικά αναζητούν τα ταλέντα. Αυτός είναι ο λόγος που τρώγονται με τα ρούχα τους συνέχεια οι ευαίσθητοι άνθρωποι, κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτό ψάχνουν μέσα από την πολυπλοκότητα και τη γνώση. Γεγονός που δεν ισχύει μόνο στη ζωγραφική, σε όλες τις τέχνες και πράξεις ισχύει, μια απλή και λεπτή επέμβαση στο σταθερά δεδομένο. Στην ποίηση μετράει ο απλός λόγος, λέξεις που θα σε αγγίξουν χωρίς να σε κουράσουν, νόημα που θα είναι και δικό σου, όχι κάτι ξένο. Ο καλός ηθοποιός δεν λέει πολλά, απλά αναπνέει και επιδεικνύει αυτό που θέλει με τον καλύτερο δυνατό του τρόπο.

Σκηνή τρίτη

Δέξου τα μαθήματα της ημέρας με ευγνωμοσύνη. Πρόσεξε τα. Ότι ψάχνεις ίσως βρεις. Όλοι είναι καθρέφτες της διάθεσης σου.

-Θες να το δεις;
-ΝΑΙ.

-Ε ματαιόδοξε τύπε;

-Πολύ.

-Κλείσε λοιπόν για μια στιγμή τα μάτια σου, δες πόσο γεμάτος είσαι και με άδειο μυαλό, με αγνότητα δες.

-Υπάρχει γύρω μου;

-Ότι θες υπάρχει γύρω σου αρκεί να έχει εμπιστοσύνη.

-που;

Στον εαυτό σου, στη φύση και στο ότι τίποτα δεν συμβαίνει εάν δεν του δώσεις σημασία πρώτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s