Τέλος για τη συνέχεια

535833_411600538933854_2037647499_n

Το όνειρο ήταν η στιγμή. Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη μοναχική συντροφιά. Το κάψιμο του τσιγάρου, παρέα στο νοσταλγικό.

Δεν το ήξερε. Κανένας δεν το είχε στο νου του. Είχε αρχίσει η στιγμή και αυτός έτρεχε να την προλάβει. Στην είσοδο ιδρωμένος, με ρούχα καλά που από το άγχος του είχαν τσακίσει πάνω του περίμενε, με ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι. Θα έκανε, κλάσμα δευτερολέπτου η απόφαση, το βήμα να την δει. Η σχολή κόσμος γεμάτη, 9:00 η ώρα, τους ένοιωθε, άγνωστοι να τον περικλείουν ασφυχτικά, άγχος με δίλημμα αναμεμειγμένα μαζί. Από τα σκαλιά έξω έως την είσοδο του αμφιθεάτρου είχε αυτό το συναίσθημα.
Εκεί ήταν. Χαρούμενη και χαμογελαστή στο αμφιθέατρο, όμορφη,  όπως την θυμόταν, περίμενε το χαρτί απολαβής των κόπων της, το τέλος για τη συνέχεια. Αυτό τον έφτανε, δεν ήθελε κάτι παραπάνω, αυτό έλεγε στον εαυτό του με ένα ελαφρύ χαμόγελο.
Προχώρησε όμως, ξεκίνησε για εκείνη, για λίγο το πίστεψε, μπορεί.
Τότε το είδε, εκεί κοντά της, δεν το είχε προσέξει πιο πριν, με την άκρη του ματιού του είδε το καινούριο της φλερτ. Το κατάλαβε ότι έτσι ήταν. Με χαρά στα μάτια του ο τύπος την πλησίαζε, ήταν κοντά της. Τώρα και να ήθελε δεν μπορούσε να κάνει διακριτή την παρουσία του χωρίς να χαλάσει το συναίσθημα που έβλεπε μπροστά του να ξετυλίγεται. Το παλιό του φλερτ χαμογελά με κάτι καινούριο.

Έκανε μεταβολή και με την αρχή του αναστεναγμού που δεν έχει ξεσπάσει ακόμα έφυγε από την αίθουσα. Με το ίδιο ανάλαφρο βήμα όπως όταν μπήκε στη σχολή ήταν το βάδισμα του αλλά τώρα ήταν πιο σταθερό, πιο αργό.

Αν και δεν είχε περάσει ώρα από το προηγούμενο τσιγάρο, όταν βγήκε στο προαύλιο της σχολής  ξανάναψε ένα, λεπτό και στραπατσαρισμένο από τη βιασύνη. Ο καπνός θα έκανε παρέα στα δάκρυα του, να μην φύγουν από τα μάτια, να μην τον πνίξουν.

Αυτά γίνονταν καθώς άφηνε σε ένα παγκάκι, στην άκρη του προαυλίου της σχολής, το μπουκέτο με τα λουλούδια.

Έκανε στην πρόσφατη μνήμη του αναδρομή, και με το βλέμμα να χάνεται στον ορίζοντα, κατέβηκε τα σκαλιά για την έξοδο.
Το τσιγάρο είχε τελειώσει ώρα και τον έκαιγε η γόπα,
έκαιγε τα ακροδάχτυλα του.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s