Κάστρο από Ζέφυρο και φύλλα

87183b9e630dac51ac77cdf3613fa604_XL

Στο προπύργιο του εγώ σου σε βλέπω

Το δάκρυ να μην φάνει, μην ακουστεί η βοή

δεν θες να το πιστέψεις και ας το περίμενες

δεν είναι έτσι λες, θα αλλάξει

το τέλος, δεν είναι παρά η αλλαγή

σε αυτό θες να προσμένεις

 

Πίσω σου κοιτάς τη σκιά που ακολουθεί

μεγαλύτερη από εσένα που βλέπεις

μεγαλύτερη από το όνειρο που σε περιμένει

που τρέχεις αναγγέλλοντας το αύριο;

το βλέμμα κοντά όσο και μακριά

να πλανιέται, στη μέση μιας εκκλησιάς

 

Άνθρωποι γύρω γελούν, παίρνουν φωτογραφίες,

ζητωκραυγάζουν, χειροκροτούν, με αναφιλητά

τραγουδάνε ψιθυριστά

αποπαίρνουν ότι παραβαίνει τον κανόνα

τρώνε όποιον ψέλνει το χειμώνα

 

Το παρελθόν σε είχε καθηλώσει, το τώρα σε εξαντλεί

Μέσα στα δάκρυα, τους θρήνους,

η κατανόηση πικρή

θάλασσα γεμάτη

Πότε θα έρθει η Αυγή; Ο Αποσπερίτης πότε θα φανεί;

Η αρχή και το τέλος απαντούν στο ίδιο άκουσμα

Το χάσμα εαυτού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s