Αναζήτηση μέσα σε όνειρο

oneiro zeis

Το παρόν άρθρο πρόκειται για ένα πείραμα, ένα ψυχολογικό πείραμα. Προσπαθούμε μέσα από την καταγραφή ή την υπενθύμιση των ονείρων μας να βολιδοσκοπήσουμε την ψυχολογία μας. Όχι σε όλο της το φάσμα την ψυχολογία μας αλλά κάποια μέρη της. Μπορούμε κατά τη διάρκεια που γράφουμε για ένα όνειρο στο χαρτί να δούμε κάτι που βρίσκεται στα ενδότερα στενά του ψυχισμού μας; Πεποιθήσεις και ανάγκες, συνειρμοί και η σύνδεση γεγονότων που μας επηρέασαν, μας γέννησαν κάτι, οι αλλαγές και οι πεισματικές σταθερές μας, χαρακτηριστικά και πρόσωπα (προσωπικότητες) δικά μας.

Τι να πεις για μερικά όνειρα, μερικά όνειρα. Ξεκινάνε και νομίζεις πως δεν τελειώνουν, ξεκινάνε και δεν θες να τελειώσουν, αγανακτείς για την διάρκεια, προσμένεις και αναζητείς το τέλος (το ξύπνημα πολλές φορές). Μπερδεμένα σκηνικά σαν σκηνές θεάτρου/ων, αλλαγές απότομες, αργές, κανονικές. Εσύ, εναλλάσσεται ο ρόλος σου ανάλογα το όνειρο, κατά τη διάρκεια του ονείρου, χωρίς σταθερά τις περισσότερες φορές.
Από παρατηρητής σε πρωταγωνιστής, παίζεις το ρόλο σου, κινάς κάποια νήματα και ιστορίες, προσωπικές, αδιάφορες, συγκινητικές και μεγάλες, ιστορικές.
Από πρωταγωνιστής σε παρατηρητής γίνεσαι αυτός που βλέπει και δεν επηρεάζει, λίγες ως εσύ, παρατηρείς ως μορφή κάποιο γεγονός, δεν συμμετέχεις, δεν επηρεάζεις τα γεγονότα, μόνο δυνάμεις που και που , οντότητες που δεν ήξερες ότι μπορείς να διώξεις, που ίσως θες να διώξεις.
Ο χρόνος περίεργο πράγμα, ο χρόνος στο όνειρο, ο παρατηρητής τα βλέπει σε αληθινό (όπως έχει συνηθίσει) χρόνο να εξελίσσονται τα γεγονότα, με μικρές παραλείψεις που συμβαίνουν πέρα από εκεί που πιάνει η όραση του, όταν παίζεις εσύ τον πρωταγωνιστή, ο χρόνος μπορεί επηρεάζοντας και τον χώρο να πάρει ότι όψη θέλει. Γρήγορος που δεν μπορείς να τον ελέγξεις, ελέγξεις τα δρώμενα, αργός και νωχελικός σαν κούραση από τους ηθοποιούς και το γύρω περιβάλλον να εκφράζεται (αίσθηση φθινοπωρινού τοπίου), διασπασμένος, πότε εκεί, πότε εδώ, πότε αλλού, με διαφορετικές ταχύτητες κάθε κομμάτι. Ο τόπος αν προσπαθήσεις να τον μυρίσεις, η αίσθηση της όσφρησης σου αν θες να ξυπνήσεις, μυρίζει σαν μνήμη, μυρωδιά ενστίκτων που αισθανόμαστε όταν συμβαίνει κάτι έντονο στην άκρη της γλώσσας μας, χώμα και ανθρώπινο σώμα, σαν την μυρωδιά την νωχελική όταν κάθεσαι σε ένα παγκάκι, σε πάρκο μεσημέρι, μόνο λίγο πιο έντονα.
Έτσι λοιπόν ένιωσα στο όνειρο μου. Μέσα από αλλαγές και σύννεφα, τόπους και εικόνες, έφτασα στο τέρμα. Στο τέρμα του ονείρου. Όπως όλα και τα όνειρα έχουν κάποιο τέρμα, κάποιο σκοπό και δίδαγμα από τον εαυτό μας (και όχι μόνο) προς τον εαυτό μας.
Σαν παρατηρητής, θεατής καθηλωμένος σε καρέκλα θεάτρου, είδα μπροστά μου να εξελίσσεται ένα δρώμενο. Μια παλιά γνωστή κοπέλα είχε πάρτι. Χαμός, ποτά, ναρκωτικά, γέλιο, χοροί, παρορμητισμοί και ένστικτα στο δωμάτιο. Το πάρτι και το κέφι καλά κράταγε για αρκετή ώρα έως την στιγμή που έσπασε ένα ποτήρι. Πως, που, δεν ξέρω, ήταν έξω από το εύρος της όρασης μου εκείνη τη στιγμή, έξω από τη σκηνή της παράστασης.
Πάντως μόλις άκουσα τον ήχο του γυαλιού να σπάει είδα δύο νεαρούς, στην ηλικία της κοπέλας, κρατώντας την από τους ώμους, το πόδι της έτρεχε αίματα από κόψιμο γυαλιού, να την τραβάνε στηρίζοντας την, από την δεξιά μεριά του σκηνικού που όπως θυμάμαι είχε πάει και δεν την έβλεπα προς την δεξιά μεριά της σκηνής. Εκεί λοιπόν λίγο αφού πέρασαν την μέση του σκηνικού το οποίο ήταν ένα σαλόνι αρκετά μεγάλο ώστε να εγκρίνεται για πάρτι , ένας μεσήλικας καραφλός εμφανίστηκε στη σκηνή από τα δεξιά, στο σημείο όπου θα κατέληγε η κοπέλα. Εγώ σαν παρατηρητής τότε αποφάσισα να επηρεάσω το έργο, και με μία κίνηση των ματιών μου, μάλλον άξια φόβου από μερικούς, ή προσοχής ο καραφλός μεσήλικας με το μουσάκι εξαφανίστηκε.
Λες και δεν έγινε τίποτα, άλλαξε. Ξανά από την αρχή, το πάρτι. Χορός, τραγούδι, φωνές κα γλέντι από τα άτομα που βρίσκονταν εκεί, καμιά 15αριά, λίγοι περισσότεροι. Το ίδιο σκηνικό και οι ίδιοι ηθοποιοί στις θέσεις τους να παίζουν όπως πριν. Βέβαια αν παρατηρούσες θα έβλεπες ότι υπήρχε μεγαλύτερη ένταση στη σκηνή. Οι ηθοποιοί ζούσαν περισσότερο το ρόλο τους, έσκουζαν, και χοροπήδαγαν στη σκηνή, τα φώτα ήταν πιο έντονα, τα χρώματα στα ρούχα των ηθοποιών πιο ζωηρά. Εκεί και η κοπέλα, να χορεύει και να διασκεδάζει ανέμελα έως μια στιγμή που, χάνεται από το δωμάτιο και ακούγεται ο ήχος του σπασμένου γυαλιού. Πάλι το ίδιο σκέφτηκα αλλά να, τώρα μπορώ να δω σαν σε μια αστραπιαία προβολή ένα μεγάλο γυαλί από ποτήρι σπασμένο στο πάτωμα, να τρυπάει το πόδι της κοπέλας. Αίμα πολύ να κυλάει, και το κομμάτι γυαλί μεγάλο, να μην βγαίνει. Τέλος η στιγμιαία προβολή άλλης τοποθεσίας. Πίσω στη σκηνή αυτή τη φορά τέσσερεις την κουβαλάνε, δύο την κρατάνε από τους όμους, δύο από τα πόδια, την πάνε προς την δεξιά μεριά της σκηνής, αυτή δεν θέλει, προσπαθεί να σηκωθεί, να ξεφύγει, κουνάει χέρια και πόδια μιλάει σε αυτούς που την κουβαλάνε να τους αφήσει, τίποτα, μέχρι να εμφανιστεί ο κύριος, ο καραφλός με το μουσάκι γύρω στα 40, μεσήλικας από την άκρη της σκηνής. Το κατάφερα, τον έδιωξα πάλι, με αυτή τη φορά πιο έντονο βλέμμα από την προηγούμενη φορά, έφυγε. Η παράσταση ξανάρχισε από την αρχή για άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά ήμουν ανάμεσα στους ηθοποιούς, τίποτα από όλα αυτά που έγιναν στις δύο προηγούμενες σκηνές θεάτρου δεν έγινε, διασκέδαζα μαζί με όλους τους άλλους, μόνο που που και που έβλεπα, εκείνον τον καραφλό γεροδεμένο άντρα να καραδοκεί από μακριά, αν και έξω από το δωμάτιο που γινόταν το πάρτι να θέλει να μπει. Δεν τον άφησα να πάρει ρόλο, να εμφανιστεί, μέχρις ότου όλα να σβήσουν.
Αλλαγή σκηνικού. Ηθοποιός πια περπατάω. Βρίσκομαι περιτριγυρισμένος από τρεις φίλους . Περπατάμε στο βουνό σε πρωινή βόλτα. Βρισκόμαστε σε ένα καραφλό μέρος του Βουνού που το μόνο που είχε ήταν το πράσινο γρασίδι στο οποίο πατάγαμε πάνω, χώμα ξερό λίγο πιο πέρα που κάλυπτε μια μικρή έκταση, ένα μονοπάτι χωρισμένο λες και το είχαν φτιάξει άνθρωποι από παλιά και στη μέση, πάνω στο γρασίδι να βλέπει την μικρή περιοχή με το ξερό χώμα και πίσω του να υπάρχει το μονοπάτι, ένα ξύλινο παγκάκι. Ο ήλιος ήταν στις τελευταίες ώρες του πρωινού. Εκεί η κοπέλα της παρέας μου ζήτησε να κάτσω μαζί της, οι άλλοι συμφώνησαν με την πρόσκληση της προς εμένα και με παρακίνησαν να κάτσω με ένα νεύμα του κεφαλιού τους, καθώς απομακρύνονταν προς το μονοπάτι. «Εδώ κάτσε λίγο» μου είπε και μου έκανε χώρο με το χέρι της να κάτσω. Κάτι είπαμε, δεν θυμάμαι πολλά, αυτό που θυμάμαι είναι ότι η όσφρηση μου δούλευε κανονικά. Μύριζα το χώμα μετά από τη βροχή, το γρασίδι το ξερό που έχει καιρό να βραχεί και όλα αυτά κοιτάζοντας όχι το κορίτσι δίπλα μου, αλλά το ξερό χώμα μπροστά μου στα 20 μέτρα, τον ορίζοντα πέρα από αυτό.
Έφτασα σε ένα χώρο ξένο. Μεγάλος χώρος σαν παλιό εργοστάσιο στα μάτια μου. Εμένα και καμιά 30αριά άλλους ( ίσως και παραπάνω) μας επέβαλαν να μπούμε εκεί. Η αίσθηση ήταν εκδρομής όταν πηγαίναμε μικροί και ήμασταν σε χώρους που δεν θέλαμε αλλά πηγαίναμε μόνο και μόνο επειδή μας το έλεγαν ότι έπρεπε να πάμε. Η αίσθηση άλλαξε μόλις παρατήρησα τα πρόσωπα των γύρω μου . Σκιά ζωγραφισμένη πάνω τους, ο φόβος τους είχε κερδίσει και περίμεναν το αναπάντεχο, την τιμωρία. Τα ρούχα τους καλά και περιποιημένα έδειχναν ανθρώπους καθημερινούς που υπό κανονικές συνθήκες αυτή την ώρα θα βρίσκονταν ή θα πήγαιναν στη δουλειά τους. Ο Χώρος κόκκινος, με μεγάλους γκρι σωλήνες σου εγκλώβιζε τις πεποιθήσεις σου, σε έκλεινε προς τον φόβο για το άγνωστο, η διάθεση σου σκοτείνιαζε. Ηθοποιός αλλά όχι πρωταγωνιστής, το είχα καταλάβει, μέσα στο χώρισμα δύο φάσεων ηλικιών μάντεψα τι έπρεπε να κάνω. Στο μπαλκόνι, στην είσοδο του εργοστασίου, έτσι μου φαινόταν ότι ήταν, έστρεψα το βλέμμα μου προς την πόρτα που μας είχαν βάλει, έβαζαν είδα εκείνη τη στιγμή, πιέζοντας τον με βία τον τελευταίο. Του μίλησα αφού έκλεισε η πόρτα και τον έπεισα να βγούμε από το μέρος που ήμασταν. Πήγα προς την πόρτα και άκουσα φωνές, κλάμα μεγάλου ανθρώπου, κάποιος βάραγαν ανελέητα στα αυτιά μου. Κάποιος πριν τελειώσω τη σκέψη μου για το τι γινόταν πίσω από την πόρτα, την άνοιξε και ξεχυθήκαμε αρκετοί από εμάς που ήμασταν μέσα έξω,. Το τοπίο ήταν μια πλαγιά, χιονισμένη με λίγους θάμνους γύρω γύρω και σπίτια μικρά «κάπου το ήξερα το μέρος, κάποτε είχα περάσει από εδώ, παλιά είπε η εσωτερική φωνή μέσα μου» με το καπνό να βγαίνει από τα φουγάρα, τα σπίτια ήταν βαμμένα με πολύ έντονο χρώμα, μπλε, ροζ, καφέ. Ο χώρος στον οποίο βρισκόμασταν εγκλωβισμένοι από έξω φαινόταν σαν ένα υπόγειο μεγάλου παλατιού ή αν θέλετε στρατοπέδου. Πάνω από το υπόγειο βρισκόταν ένα μεγαλοπρεπές κτήριο, μακρόστενο, άσπρο όπως το χιόνι και επιβλητικό, τα γύρω μικρά σπίτια έρημα ακολουθούσαν το ρυθμό του μεγάλου κτηρίου, μουντά και κενά, έρημα και σκοτεινά. Κατευθυνθήκαμε προς την είσοδο του κτηρίου που βρισκόταν στα δεξιά πάνω από την είσοδο της αποθήκης στην οποία μας έβαλαν. Ιαχές και εγώ μέρος της ομάδας έτρεχα μαζί με τους άλλους προς τη σκάλα που οδηγούσε στο κτήριο πάνω. Βγήκε ένας κύριος μεγάλος από την κεντρική πόρτα, ντυμένος στα στρατιωτικά και άρχιζε με ένα μικρής διαμέτρου όπλο να πυροβολεί, εγώ κοντοστάθηκα και έκανα πίσω, σιγανά βήματα προς τα εκεί που ήρθα, δεν ήθελα να πονέσω, όλα ήταν τόσο αληθινά που ήξερα πως αν έτρωγα μια σφαίρα από το όπλο του στρατιωτικού, του τύπου έτσι ντυμένα θα πόναγα, μπορεί να πέθαινα.
Ξύπνησα σε ένα υπνοδωμάτιο, εισπνοή απότομη λες και με επανέφεραν από σοκ, από λίγο πριν τον πνιγμό. Μόνος. Αν και είχε αλλάξει το τοπίο, ο χρόνος, αισθανόμουν ότι ήμουν ακόμα στο προηγούμενο στάδιο του ονείρου, κάπου κοντά στον τύπο με τα χακύ που από ότι φανταζόμουν, είχε σκοτώσει, σκότωνε εκείνη τη στιγμή ή θα σκότωνε πολλούς, ίσως είχε κάνει κάτι και σε μένα, που δεν του είχα δώσε σημασία, δεν το είχα προσέξει. Πόρτα δεν υπήρχε στο δωμάτιο και έτσι βγήκα από το παράθυρο. Έξω αυλή κανονικού σπιτιού, δέντρα και κήπος, μονοπατάκι από τσιμέντο πρόχειρα φτιαγμένο κα πολλές γάτες. Γάτες να με κοιτάνε και να με παρακολουθούν καθώς προσπαθούσα πηγαίνοντας πέρα δώθε να δω που είμαι και τότε χωρίς τέλος, μια στιγμή ή ένα σημάδι το σκηνικό άλλαξε για ακόμα μια φορά. Το χιόνι επανήλθε από το προηγούμενο στάδιο του ονείρου, οι γάτες παρέμειναν, το σπίτι άλλαξε όψη, τα δέντρα χάθηκαν και δύο περίεργα πλάσμα εμφανιστήκαν, λες και πήραν τη θέση του ότι άλλαξε .Αν και δεν φαίνονταν φιλικά εγώ τα ένιωθα έτσι. Σαν κουνάβια μεγάλα με παχύ άσπρο τρίχωμα καθόντουσαν το ένα δίπλα στο άλλο σε μικρή απόσταση από μένα. Το ένα χασμουρήθηκε απομακρύνθηκε από το διπλανό του και με αργό ρυθμό με πλησίαζε. Πάνω τους πρόσεξα, τώρα που το ένα τους με είχε πλησιάσει, είχαν σχεδιασμένα, λες και κάποιος τα είχε βάλει εκεί σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου χρώματος, διάφορα σύμβολα. Μισοφέγγαρο και ήλιος, πλανήτες, διασκορπισμένα πάνω στις πλάτες τους, τόσα πολλά που σχεδόν την γέμιζαν, στο άσπρο του τριχώματος τους. Τα σχήματα σαν κομμάτια αόριστα στην αρχή μου φαίνονταν, μετά κατάλαβα ότι είχαν διάφορες σημασίες, δεν μπορούσα όμως να τα αποκρυπτογραφήσω, το ένα ειδικά πρόσεχα, το ένα είχε καθηλώσει το βλέμμα μου, ξαφνικά είχα την αίσθηση ότι ήθελα να μάθω τι σήμαινε το κάθε ένα από αυτά τα σχέδια που είχε στη πλάτη του. Με το πλατύ τους σχήμα σώματος όπως είχαν, ήταν άξια περιέργειας για ότι έχω δει ποτέ ξύπνιος.
Χωρίς να το πάρω είδηση με ένα ήχο από το ένα ον, το πιο απομακρυσμένο από εμένα (ένα πνιχτό σσσσσσσθθσσθς έβγαινε από το στόμα του) μεταμορφώθηκαν σε γυναίκες, με ένα άλμα προς τα πίσω και αυτές μπροστά, λες και μας κίνησε και τους τρεις ένα αόρατο επίπεδο όχημα εκατοστά πίσω, βρεθήκαμε έξω από ένα σπίτι στο χιονισμένο τοπίο, να καθόμαστε οκλαδόν και να μιλάμε. Και οι δύο κοπέλες όμορφα καρτούν με λεπτομερή χαρακτηριστικά μίλαγαν λες και ,είχα έρθει, ζούσαν πολύ καιρό, είχαν δει πολλά τα μάτια τους. Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα και από αυτά που μου είπε, η μια από τις δύο κοπέλες η κοκκινομάλλα, όχι η μαυρομάλλα.
« Έχω δει πολλές γενιές, έχω δει γενιές με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους, πολλούς ηγέτες και φυσιογνωμίες, έχω δει γενιές χωρίς κανέναν ηγέτη, χωρίς καμία προσωπικότητα.»

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s